Mantelzorger Belia Soerip

Belia Soerip was geruime tijd mantelzorger voor haar buurvrouw. Dat was nooit de bedoeling. Het begon met kleine klusjes, maar naar verloop van tijd kwamen er steeds meer taken bij. Toen alles teveel werd, volgde ze een cursus bij Doras waar ze leerde om zonder schuldgevoel taken uit handen te geven.

‘Vanaf de eerste dag dat ik in Tuindorp Oostzaan kwam wonen, had ik goed contact met mijn buurvrouw. Ze was ontzettend lief en sociaal. Ze werd ook wel de moeder van het blok genoemd. Na een tijdje werd de buurvrouw ziek. Ze werd vergeetachtig, viel vaak en moest steeds meer medicijnen gaan slikken. Omdat ze geen naaste familieleden meer had, vond ik het vanzelfsprekend om zo nu en dan eens klusjes voor haar te doen. Kleine dingen, zoals even naar het postkantoor.

Mantelzorger

Geleidelijk aan nam ik steeds meer taken op me en werd het echt mantelzorg. Ik schreef bijvoorbeeld kaarten voor haar, deed de was en haalde haar medicijnen en maakte me ook veel zorgen over haar gezondheid. Omdat ik ook mantelzorger was voor m’n ouders en drie dagen per week als secretaresse werkte, werd het me allemaal teveel en vond ik dat er iets moest veranderen.

Ik had in een folder gelezen over een cursus voor mantelzorgers die Doras gaf, en besloot me daarvoor op te geven. Dat is een goede beslissing geweest. Ik heb veel geleerd van de cursus. Voordat ik met de cursus startte, dacht ik dat ik alle mantelzorg zelf moest doen. Maar ik leerde daar dat dit niet zo is. Dat je taken uit handen moet geven en dat het niet nodig is om je daar schuldig over te voelen.

Hulp

Doras heeft uiteindelijk een gedeelte van de zorg voor de buurvrouw overgenomen. Zo kwam er een huishoudelijke hulp en kwam er iemand om haar te wassen. Ik deed nog steeds veel voor haar, maar was daardoor wel wat ontlast.
Als je geen hulp inschakelt en alles zelf blijft doen dan word je een stresskip. En daarmee help je jezelf niet, maar de ander ook niet.'