Het verhaal van mevrouw Buitenhuis

Labels: ervaringsverhaal, ervaringsverhalen, schulden, vroeg eropaf

‘Een deel van mijn schulden is kwijtgescholden en ik kom binnenkort in de schuldhulpverlening. Omdat ik nu mijn vast lasten betaal, hoef ik ook niet bang te zijn dat ik op straat kom te staan. Verder ontvang ik een aanvullende uitkering en is DWI op zoek naar een baan voor mij. Zonder Doras was dat niet gelukt’, stelt mevrouw Buitenhuis.

Mevrouw Buitenhuis is een uitstekend praktijkvoorbeeld van de Vroeg Er Op Af-aanpak. Een paar maanden geleden stond maatschappelijk werkster Linda van Altena bij haar op de stoep omdat ze een achterstand bij Nuon had. 'Ik stond op het punt om afgesloten te worden. Elke ochtend als ik het lichtknopje in de woonkamer indrukte, was ik bang dat ik afgesloten zou zijn. Ik was erg blij dat Linda aanbelde en vertelde dat ze me kon helpen.’

Mevrouw Buitenhuis wijst naar een foto van haar man aan de muur in haar woonkamer aan de Van der Pekstraat. ‘Tot vier jaar geleden had ik nooit financiële zorgen. Toen overleed hij plotseling. Ik noem hem mijn man, we waren 25 jaar samen, maar we zijn nooit getrouwd.

300 euro

Omdat we niet getrouwd waren, maakte ik ook geen aanspraak op zijn pensioen toen hij overleed. Daar kwam nog eens bij dat mijn inkomen sterk daalde na zijn overlijden. Ik werkte al jaren als schoonmaakster, maar ik kreeg steeds minder uren. Ik verdiende nog maar 300 euro per maand. Daar kon ik de huur en het gas, water en licht niet van betalen. Zo bouwden de schulden zich op.

Vanaf het moment dat Linda op de stoep stond, is het bergopwaarts gegaan. Linda ondernam meteen actie. Zo zorgde ze ervoor dat NUON mij uitstel van betaling gaf. Ook zijn we samen naar DWI gegaan. Ik bleek recht te hebben op een aanvullende uitkering. Daardoor kan ik in ieder geval mijn vaste lasten betalen. Die gaan nu automatisch van mijn rekening af. Daar heb ik dus ook geen omkijken meer naar.

Ook heb ik bij Doras de cursus Omgaan met Geld gevolgd. Wat ik daarvan heb geleerd? Het belangrijke advies dat ik heb onthouden is: leg zelf contact met schuldeisers en vertel ze dat je een betalingsregeling wilt treffen.

Ik heb nu nog steeds niet veel geld te besteden, per week ongeveer 45 euro, maar dat is genoeg om van rond te komen. Het scheelt dat ik een voedselpakket van de Voedselbank krijg. En ik vind eten eigenlijk ook niet zo belangrijk. Als m'n vier katten maar te eten hebben, dan vind ik alles goed.

Caissière

Wat ik het liefst zou willen? Dat ik uit de financiële problemen kom, alles weer netjes in orde is en ik weer verder kan gaan met m'n leventje. Laatst belde DWI me en vroeg of ik als caissière in de supermarkt zou willen werken. Zoiets lijkt me best leuk.

Ik ben in ieder geval heel blij dat ik niet uit huis wordt gezet en hier in de Van der Pekstraat kan blijven wonen. Ik voel me hier thuis.'